Even Lezen

Het woord even zit bijna in iedere zin. Ik ga even koffie halen. Ik ga even mijn kleintje ophalen. Even een boodschap doen.  In het woord even zit de worsteling met de tijd. Het gevecht met alle ‘doe-dingen’.

WEET JE OOK HOE DAT KOMT?

Het heeft met ons brein te maken. Ons brein houdt zich niet aan de beperking van tijd en ruimte. In onze geest, onze gedachten en onze voorstelling hebben we al gedaan wat we in de praktijk nog moeten doen. Je weet wel hoe lastig dat kan zijn. Je wilt de kast opruimen. In je hoofd is dat zo gebeurd. Je wilt je kind ophalen op het kinderdagverblijf. In je hoofd overstijg je het gegeven van afstand en tijd. En je houdt al helemaal geen rekening met alles wat jou onderweg nog kan verrassen. Of dat je kind niet zo buigzaam is als dat jij het je voorgesteld hebt.

Met het woord even schakel je het effect van tijd, plaats en interactie uit. Even geeft een gevoel van tekort aan. En het houd je uit je werkelijke aandacht, uit het nu, en dus ook uit de flow. Bezieling en beleving zijn woorden waar geen plaats voor is wanneer Even de baas is. Rust om te zien wat er te zien is, te horen wat er te horen is en te voelen wat er te voelen is. Het gaat allemaal aan je voorbij. Even naar de markt, even koffie drinken, even naar mijn ouders. Zaterdag MOET ik EVEN naar een zieke vriendin. Even houdt geen rekening met tegenslag of wendingen. Met scenario’s die niet gaan zoals jij het in EVEN bedacht had. Even is niet creatief en heeft 1 doel, 1 richting, 1 manier. Heel vervelend wanneer de omgeving niet meedoet. Je moeder krijgt de jas niet snel aan en je kind braakt voordat je weggaat. Jij ontploft van binnen of van buiten. Even wekt haast op en heeft weinig belangstelling voor de omgeving.

Waar ben JIJ. Crossend door de supermarkt. Je hebt even een muntje in het karretje gedaan, je loopt even langs het schap van de koffie, je loopt even tegen iemand aan die net gehoord heeft dat hij kanker heeft en je staat het liefst maar even bij de kassa. De uitvoering van je handelingen duurt altijd te lang want even is al om. Even is vooruit, even is buiten, even is haast, even is de tijd niet accepteren. Ons brein is zo versnipperd over duizend dingen. Ik moet mijn ding doen, en nog een, en nog een, en nog een. Die informatie nog even opschrijven, nog even naar mijn zieke moeder, nog even naar mijn overleden vader kijken en nog even met de verpleegkundige praten over de make-up voor vader wanneer hij opgebaard wordt.

Je leeft EVEN. Even is geen L-even.  Even is leven zonder de L van LATEN. Je wordt er gek van als je jezelf gaat observeren. Het is het ontbreken van ZIJN. Het nu is niet genoeg. Je had altijd meer moeten doen, presteren, verwerken, leren. Leven krijgt geen tijd meer. Even is een economisch woord. Een voordelig woord. Een niet te lang storen woord. Een ‘ik kom al-tijd tijd tekort’ woord. Even vrijen, even de auto laten repareren, even mijn dochter opvoeden, even leven.

WAAR BEN JIJ, WAAR BEN JIJ NU?

Jij die diep verlangt naar koestering. Heb je nog ruimte om je even aan te laten raken? Om even te luisteren naar de muziek van de muzikant? Om even te zeggen ‘ik hou van je’. Om even adem te halen tot in je buik in plaats van in je keel.Om even aandacht aan je lichaam te besteden, jezelf te herkennen in de spiegel: wieeee  wieeeee wieeeee ben ik .

Even te beseffen dat er bijna een hond onder je auto lag. Je alarmsysteem even de kans te geven om tot rust te komen. Even iemand goed in de ogen te kijken om hem te laten weten dat je hem ziet. Even tot je door laten dringen dat je een grandioos lichaam hebt wat jij afbeult. Even voor mijn gezondheid zorgen, even trimmen, even even even. Even al het afval ergens in gooien. Geen tijd om goed te kijken waar. Even hoort bij plastic verpakkingen. Vol is de emmer, even een nieuwe zak erin. HET IS ME OM HET EVEN.

WAAR GA JE NAAR TOE? WAT BEWEEGT JE? WAARDOOR WORD JE EIGENLIJK NOG BEWOGEN?

Dan opeens: Boem, plat. Alle ‘Evens’ houden op. Het wordt akelig stil. Alle buitenactiviteiten worden even gereduceerd tot nul. Op is de koek. Onrust, even, je lichaam is nog ingesteld op even. Je lichaam kan het niet, wil het niet meer, maar je brein stuwt nog voort. Protest. Ik moet eigenlijk nog even. Even, het moet toch kunnen, Even even. Je lichaam houdt het even voor gezien. Kom maar bij. Rust maar uit, en voel hoe moe je bent.Al heel lang, niet even. Kans om heel rustig opnieuw te ontdekken waar je bent, wie je bent, met wie je bent. Wie er van je houdt, waar het om gaat, wat je hart eigenlijk wil, je lichaam laten aaien, weer echt proeven,

Stilte brengt je naar de diepte. Diepzeeduiken in je binnenwereld. Daar is geen tijd, daar zijn geen grenzen.Je merkt dat je ademhaalt. Het ademt in, het ademt uit. Leven. Je voelt je lichaam tintelen. Je voelt je bloed stromen, tintelen op je huid, borrelen in je buik. Leven De kus op je wang dringt zich naar binnen, verwarmt je, doet je blozen. Je ogen worden zwaar, je lichaam wordt zwaar, loom, licht. Dromerig wordt je, mooie kleuren trekken achter je oogleden voorbij. Een  sensatie van lekker en vredig sust je brein in slaap….De bel gaat. Nu even niet. Je draait je om en laat je hoofd in een aangenaam decor van veilige warme kleurige kussens zakken. Op weg naar herstel.